[over leven]

Vreemde week achter de rug

Posted by Corné on februari 1st, 2011 filed in Het dagelijkse leven

Het geruststellende geluid van de trein raast in de eersteklas coupé onder mijn voeten door. Dinsdagochtend, ik reis naar Amsterdam Schiphol, mijn moeder zal straks in de trein naar Assen stappen. Nét was ik op tijd op het station, uiteraard bouw ik wat extra tijd in voor mijn reis naar Genève maar toch. De taxichauffeur moest nog iemand ophalen in De Zwin. Rijd je echter op dit moment aan de verkeerde kant de wijk uit, sta je in de file omdat er onderhoud gepleegd wordt aan de brug.

Mijn moeder, afgelopen week slecht bericht gekregen. “Ik ben van zesendertig”, zegt ze altijd als ze gevraagd wordt hoe oud ze is. Dat maakt dat we in mei haar vijfenzeventigste verjaardag mogen vieren. Mijn moeder, gaat over tien dagen onder het mes. Krabbelde ze juist weer op na een aantal moeilijke jaren vanwege het verlies van mijn vader in tweeduizend, krijgt ze nu wederom een lastige boodschap te verwerken.

Tot twee weken terug was er nog niets aan de hand, ze plant vakanties, ze vindt het leuk om op te komen passen en ook de dagen dat we in Brabant zijn, zijn weer super gezellig. Een tweejaarlijks bevolkingsonderzoek gooit echter roet in het eten. De telefoon gaat. Ik tref Astrid in tranen als ik thuis kom van mijn werk. Dat kan niet goed zijn. In plaats van een geruststellend bericht in haar brievenbus, heeft mijn moeder een telefoontje van de huisarts gekregen. Er is ‘iets’ gevonden, ‘iets heel kleins’ in haar borst, niet voelbaar maar het zit er wel. Uit onderzoek blijkt het ‘iets’ als snel een kleine tumor te zijn. Hij kan operatief verwijderd worden en bestraling moet verdere uitkomst bieden.

Afgelopen vrijdag zag ik haar, even de tranen over haar wangen, begrijpelijk. Ik ga naar de accountant en haal haar ’s avonds op om bij mijn zus in België te gaan eten. Ondanks alles een gezellige avond, mijn nichtje krijgt een surprise party die zondag, ze weet nog van niets en moppert dat er totaal geen rekening is gehouden met haar verjaardag op dinsdag. Ook mijn oudste nicht is er, bij het halen van de taart, brengen de twee meiden een chocoladereep mee met daarop de tekst ‘ik hou van je’. Oma bewaart hem, zegt ze vol goede moed. “Die eten we samen op als alles achter de rug is”. De twee dames knikken gelijkstemmend.

Mijn moeder, bijna vijfenzeventig, samen in de trein. Ik naar schiphol, zij naar haar schoondochter en kleinkinderen die dol op haar zijn. Ze is er redelijk nuchter onder, voor zover ze de emoties aan mij toont. “Corné, ik kom gewoon volgende week. Wachten moet ik toch en of ik dat nu hier doe of bij jullie, dat maakt niet uit”. Mam, veel plezier met Isa & Evy en fijn dat je wilt oppassen na zo’n vreemde week.